Ευαγγελία Μεϊμέτη: "Με τη φωτογραφία μπορείς να εκφραστείς χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις και να απολογηθείς!"

Γιατί αυτή τη μορφή τέχνης; Τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε με τη φωτογραφία; Ποιο ήταν το κίνητρό σας;

Οι φωτογραφίες είναι παγωμένες στιγμές του παρελθόντος! Μας θυμίζουν ό,τι ζήσαμε... ό,τι περάσαμε... ό,τι δεν έχουμε πια! Παγώνουν στιγμές που μένουν αναλλοίωτες στο χρόνο έστω και αν τα πρόσωπα που απεικονίζουν αλλάζουν!

Με τη φωτογραφία μπορείς να εκφραστείς χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις και να απολογηθείς! Εξάλλου αυτό είναι τέχνη, η ελευθερία της έκφρασης!

Όλα ξεκίνησαν το 2014 όταν χρειάστηκε να εγκατασταθώ για κάποιο διάστημα στην Αμερική για επαγγελματικούς λόγους. Ήταν μια δύσκολη περίοδος προσαρμογής. Χρειάστηκε να αφήσω το σπίτι μου στην Ελλάδα, αγαπημένα πρόσωπα και να ταξιδέψω σε μια άγνωστη Ήπειρο. Ήμουν βέβαια τυχερή γιατί εκεί γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν και μου χάρισαν απλόχερα τη φιλία τους. Εκείνο το διάστημα ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη φωτογραφία. Μέχρι να προσαρμοστώ, η συντροφιά μου ήταν η φωτογραφική μου μηχανή.

Άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου αλλά και το περιβάλλον προσπαθώντας να «κλέψω» ένα όμορφο καρέ.

Ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας στη Βοστώνη τα οποία και συνέχισα μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα.

Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας στυλ και πώς το βρήκατε;

Πιστεύω ότι η μοναδικότητα αυτής της Τέχνης, της Φωτογραφίας, είναι ότι σε αφήνει να κινηθείς ελεύθερα. Άρα δε μιλάμε για προσωπικό στυλ αλλά για προσωπικό τρόπο έκφρασης. Προσπαθώ μέσα από τις φωτογραφίες μου να «απαθανατίσω» στιγμές. Να «κλέψω» συναισθήματα! Ένα χαμόγελο σε μια βροχερή μέρα. Ένα δάκρυ σε ένα χαμογελαστό πρόσωπο!

Από πού αντλείτε έμπνευση;

Νομίζω ότι ο μικρόκοσμός μου έχει τη δυνατότητα και την ικανότητα να με εμπνέει! Οι δικοί μου άνθρωποι αλλά και οι μικρές απόβλεπες στιγμές ευτυχίας που μου δωρίζει η ζωή αλλά και τα ταξίδια, τα οποία είναι για μένα τρόπος ζωής.

Τι ψάχνετε να βρείτε σε μία φωτογραφία;

Σε κάθε φωτογραφία προσπαθώ να βρω μια ιστορία. Να συνθέσω ένα αόρατο κάδρο και να ψάξω μέσα σε αυτό. Ο μεγάλος Γάλλος καλλιτέχνης EdgasDegasείχε αναφέρει ότι «η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν». Εξάλλου η δύναμη της φωτογραφίας εξαρτάται από τα συναισθήματα που μας δημιουργεί. Συναισθήματα τα οποία είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο, θετικά ή αρνητικά. Δεν έχει σημασία.

Υπάρχουν φωτογράφοι των οποίων τη δουλειά θαυμάζετε;

Ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν ένας σπουδαίος φωτογράφος ο οποίος ολόκληρες δεκαετίες κάλυψε φωτογραφικά, με μοναδικό τρόπο σημαντικά πολεμικά, κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα.

Επίσης, ο Δημήτρης Λέτσιος , ο οποίος μέσα από τις φωτογραφίες του «περιέγραψε» τον τρόπο ζωής των ανθρώπων στην μεταπολεμική ελληνική ύπαιθρο. 

Αν πρέπει να παρουσιάσεις με ένα κλικ την Ελλάδα του σήμερα, ποια εικόνα θα είχατε;

Η Ελλάδα είναι μια ευλογημένη χώρα. Είμαστε τυχεροί που ζούμε εδώ και απολαμβάνουμε τον ήλιο της, τις ακρογιαλιές της , τα ηλιοβασιλέματα της. Η Ελλάδα είναι γεμάτη όμορφα κλικ. Κάθε γωνιά της μπορεί να μας χαρίσει κάτι ξεχωριστό αρκεί εμείς να έχουμε τη διάθεση να την ανακαλύψουμε!

Πιστεύετε ότι ο κόσμος θα επισκεφτεί μία έκθεση φωτογραφίας ή τον «τραβάνε» άλλα είδη της Τέχνης;

Η Τέχνη είναι πάντα Τέχνη έστω και αν αυτό μεταφράζεται σε έκθεση φωτογραφίας, αγιογραφίας, ζωγραφικής κ.α. Πιστεύω ότι ο κόσμος επιζητά μια διέξοδο σήμερα σε τέτοιου είδους δράσεις. Σε μια εποχή που το άγχος της καθημερινότητας είναι έντονο, το κοινό θέλει να χαλαρώσει και να νιώσει ψυχική ανάταση. Φυσικά, η θεματολογία είναι σημαντική για να προσελκύσει το κοινό.

Και μιας μιλήσαμε για έκθεση γνωρίστε στους αναγνώστες μας, με λίγα λόγια, το project «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν».

Συνοδοιπόροι σε ένα μοναδικό ταξίδι στο χρόνο, ξεκινήσαμε 4 φωτογράφοι επαγγελματίες στο χώρο της υγείας. Συγκεκριμένα, εγώ, που είμαι νοσηλεύτρια στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής, ο Σωτήρης Πατσατζάκης, παθολόγος - εντατικολόγος στο νοσοκομείο Καβάλας, ο Κωνσταντίνος Καρόζης, παθολόγος -λοιμωξιολόγος στο 424 Στρατιωτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και η Χαρίκλεια Λούπα, παθολόγος -λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ στην Αθήνα. Ο στόχος μας ήταν να φωτογραφίσουμε όλα τα Λεπροκομεία τα οποία βρίσκονται στην Ελλάδα.

Ταξιδέψαμε στο πρώτο λεπροκομείο της Ελλάδας το οποίο βρίσκεται στη Χίο, άλλοτε σε ερείπια όπως στη Σάμο και τη Λέρο, σε ιστορικά μνημεία όπως στη Σπιναλόγκα και άλλοτε σε κατοικήσιμα από ανθρώπους που μας έμαθαν τι σημαίνει υπομονή και δύναμη , όπως το νοσοκομείο «Αγ. Βαρβάρα» στην Αθήνα.

Το φωτογραφικό project «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν» έχει ετήσιο planning ανά την Ελλάδα, με δυο εκθέσεις φωτογραφίας.

Στην Αθήνα στο Πολιτιστικό Κέντρο Φλοίσβου - Παλαιό Φάληρο, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 3-5/5/2019

Στη Θεσσαλονίκη στο Συνεδριακό Κέντρο Τράπεζας Πειραιώς, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 13-20/9/2019 υπό την Αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της Κοσμητείας ΑΠΘ. Με χορηγό επικοινωνίας την εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, το Ράδιο Έναντι και τοπικό υποστηρικτή τον Οργανισμό Τουρισμού Θεσσαλονίκης.

Μόνιμη έκθεση στη Νήσο Σπιναλόγκα από 8/4/2019 έως 31/10/2019 με την συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης, του Δήμου Αγ. Νικολάου- Πολιτιστικός Αθλητικός Οργανισμός, της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λασιθίου και του ΕΟΤ

Επίσης, σύντομα θα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία το φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο "Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν" από τις εκδόσεις Λιβάνη.Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία τoυ Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, της Ελληνικής Εταιρείας Λοιμώξεων, της Ελληνικής Δερματολογικής & Αφροδισιολογικής Εταιρείας και της Περιφέρειας Κρήτης.

Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το κομμάτι της ιστορίας;

Η λέπρα σήμερα είναι μια ξεχασμένη ασθένεια η οποία όμως στιγμάτισε αρκετούς ασθενείς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να ζήσουν σε συγκεκριμένους χώρους όπως ήταν τα Λεπροκομεία με την ελπίδα της ίασής τους.

Οι άνθρωποι αυτοί στιγματίστηκαν σκληρά και απομονώθηκαν από την κοινωνία. Αξίζει να σημειωθεί ότι σβήστηκαν από τα Δημοτολόγια όχι ως άνθρωποι που έζησαν και κατέληξαν αλλά σα να μην έζησαν ποτέ, σα να μη γεννήθηκαν ποτέ. Θεωρήσαμε λοιπόν αυτήν την προσπάθεια ένα χρέος τιμής προς αυτούς τους ανθρώπους.

Τι ευελπιστείτε να λάβει το κοινό μέσα από αυτή σας την προσπάθεια;

Το συγκεκριμένο project είναι ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στους τόπους που πέρασαν μεγάλο μέρος της ζωής τους άνθρωποι με τη νόσο του Χάνσεν. Μέσα από αυτό επικαλούμαστε τη συλλογική μνήμη. Τα λεπροκομεία είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας που δεν πρέπει να λησμονούμε. Οι άνθρωποι αυτοί κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελπίδας για ζωή... τον πόθο να ζήσουν... να επιστρέψουν στην κανονικότητα ...να νικήσουν την «αρρώστια».

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδιά;

Το χειμώνα θα ξεκινήσουμε την παρουσίαση του φωτογραφικού άλμπουμ «Μνήμες από τα χρόνια του Χάνσεν» σε αρκετά μέρη της Ελλάδας.

Το νέο έτος θα ξεκινήσω ένα καινούργιο φωτογραφικό project το οποίο θα περιλαμβάνει μια «χαρτογράφησει» περιοχών της υπαίθρου με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα δύσκολο και απαιτητικό project το οποίο θα περιλαμβάνει αρκετά ταξίδια σε όλη την Ελλάδα. 

Κλείνοντας ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες μας;

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να ολοκληρώσω την όμορφη συζήτησή μας, με τα λόγια του ταλαντούχου ηθοποιού Αντίνοου Αλμπάνη, ο οποίος είχε αναφέρει σε μια συνέντευξή του ότι «Η ευτυχία δε βρίσκεται στα υλικά αγαθά αλλά στους ανθρώπους που είναι πλάι μας , στην αγάπη». Είναι σημαντικό να βρίσκονται στη ζωή μας άνθρωποι που μας εμπνέουν και μας στηρίζουν σε κάθε μας βήμα, γεμίζοντας με αυτό τον τρόπο τη ζωή μας με όμορφες, ευτυχισμένες στιγμές.